«…Ölümlə aranda bir addım qalanda həyatın şirinliyini anlayırsan, ondan bütün varlığınla yapışmaq istəyirsən. O anı mən yaşamışam. «Mən ölmək istəmirəm» - demişəm. Yoldaşlarım başımın üstündə ağlayırdı. Ayılanda doğmalarım yanımda idi. Yeddi yerdən yaralanmışdım. Altı ay qospitalda yatdım. Qəlpələr indi də bədənimdədir»…

Bu sözləri mənə Azərbaycanın Milli Qəhrəmanı Faiq Cəfərov sağlığında söyləmişdi. Sözün düzü, görüşümüzədək mən onu başqa cür, zəhmli, ağır təbiətli təsəvvür edirdim. Qarşımda isə saf, özünəməxsus dünyagörüşü olan kənd uşağı oturmuşdu. Qətiyyətlə dediyi «Mən dövlətçiliyimizi qorumaq üçün indi də döyüşə getməyə hazıram» - sözlərində azacıq da olsun tərəddüd yox idi. Onda özünə qarşı qətiyyət, inam var idi. Bəlkə də yaşından irəli gəlirdi. Axı nə yaşı var idi ki?! Vur-tut 25 yaş! Yəqin ona görə də, uşaqlıq illəri ona bu qədər yaxın idi. Ulaqlığından danışanda isə özü dediyi kimi «əsəbi Faiq» dəyişilir, başqa dünyaya düşürdü: «Musiqi məktəbində nağara sinfinə gedirdim. Yaxşı da çalırdım. Pioner düşərgələrində təbili ancaq mənə etibar edirdilər». Toylara getməyindən uğunaraq danışır, sonra «Bunları yazma ha!» deyirdi. Qəribə oğlan idi, Faiq. Danışıb, güldüyü yerdə birdən susurdu. «Çox danışmağı sevmirəm, qadın xeylağı çox danışar» deyirdi. O ilk təzadlı müsahibim, söhbətimiz isə bitməyən yarımçıq qalan müsahibə idi. Deyirlər, insanların taleyi özlərinə bənzəyir. Faiqin də taleyi özü kimidi. Həm aydın, həm təzadlı, amma qətiyyən sakit yox. Danışanda susduğu kimi, həyatda da qəfil susdu. Heç kimin gözləmədiyi halda…

Allah sənə rəhmət eləsin, Faiq! Bu dünyada tapmadığın sakitliyə o dünyada qovuşasan.

Pakizə Bəşirova, «Sərhəd». 1-15.09.99